KotoTotek

Oddaję głos wolontariuszce, która  opiekuje się Avatarem:

Nie piszę tego, żeby kogoś rozczulić i żeby zlitował się nad kocurkiem, bo nie o to chodzi. Cała ta sytuacja po prostu dała mi dużo do myślenia, np. co bym zrobiła, gdybym znowu stanęła przed takim wyborem... przychodzi mi do głowy tylko jedno: niestety eutanazja.
Wiem, że to jest brutalne, ale życie pokazało, że takiego kota nikt nie zechce 

Pisanie tutaj, że opieka nad Avatarem nie jest trudna, nic nie da. Ja się tego też musiałam nauczyć i wypracować najlepszą metodę i dla siebie, i dla kocurka. Zdarza mu się jednak nabrudzić, bo non stop w pieluszce chodzić nie może i to chyba jest największym problemem w znalezieniu mu domu. Taki "defekt" będzie już miał do końca swojego życia :( Ja go pokochałam pomimo tego.
Avatarkowi, ze względu na liczbę zwierząt u mnie, nie jestem w stanie poświęcić tyle czasu, ile on by chciał, a wybitnie domaga się uwagi człowieka. Mruczy nawet przy przewijaniu pieluchy... może nie zawsze ale często ;)  Opanował też ucieczkę przed kąpielą i wyskakiwanie z wanny... przegonił mnie ostatnio po całm domu, ale co się uśmiałam, to moje :D 

 Bezlitośnie molestuje każdego gościa o pieszczoty, a jeszcze lepiej, gdyby mógł się wpakować na kolana. Próbował nawet wdrapywać się na wyrka, jak mnie nie ma, ale tutaj zasady są twarde: nie wolno i koniec.

Mój TŻ stwierdził, że jeśli miałby wybierać jakiegoś kota dla siebie, to byłby to Avatar, bo nie skacze po meblach, nie huśta na firanach, itp., a poza tym zachowuje się jako normalny kot.